Verhalen die blijven

Gelukkige verjaardag, oma. Gisteren zou je 92 geworden zijn. Op deze foto ben je 54, ik ben er 5. Jij hebt niet door dat er in deze drukke kleuterklas een foto wordt genomen van ons, ik wel. Mijn hand reikt naar die van jou. Ik kan me nog herinneren hoe dat voelde, je hand vasthouden. Je kneep er altijd een beetje in, hield die altijd een beetje te stevig vast. Dat vond ik niet altijd zo leuk. Maar het typeerde je wel, altijd bezorgd voor wie je liefhad. Je was een trotse vrouw, graag mooi gekleed, gekapt en opgemaakt. Een echte moederkloek voor je kinderen en kleinkinderen. Rad van tong, ook het hart op de tong. Niet altijd de gemakkelijkste in de omgang, maar dat begreep ik pas toen ik wat ouder werd. “Je gaat er toch niet mee wachten tot ik dood ben?” zei je me eens met je radde tong, toen het ging over kinderen krijgen. Wel ja, het was heus niet met opzet, maar ik kreeg inderdaad pas een kind toen jij er al een hele tijd niet meer was. En gisteren vroeg ik me af hoe het zou geklikt hebben tussen mijn zoon en jou. Hij heeft in elk geval evenzeer het hart op de tong.